Sevinciniz Yaşasın

0
279

Sevinciniz Yaşasın

Kendini anlatamamanın sıkıntısı çok ayrı sarıyor insanı. Kelimeler boşlukta devinip gidiyor, başka kulakların duyması gerektiği yerde. Bu kadar öfkeniz neden? Konuşacak halimiz, vaktimiz varken, harf tokuşturalım istedim semada, bunun külfeti asla yorucu olamaz değil mi? Kendimi döndüre döndüre bir boşluğun içinden çıktım, olduğum yerde durdum. Durmak ki bazen eylemin ta kendisi değil midir? Nasıl düşünemez gözleriniz, nasıl göremez kulaklarınız, nasıl duyamaz beyniniz? İnsansa, biraz daha kadifeden olamaz mı kalbiniz? Öyle bir üzgünlük ki bu sizin yapmak için savaş verdiğiniz şeyin asla bir değerinin olmayışı.. Sadece sesimi duyurmak istedim, kendimi anlatmak, kendimi kendi ağzımdan anlatmak. Çok bir şey olmamalı bu. Olmamalıydı.. Bilmediklerinden de yargılanır insan, bakın bunu biliyorum, biliyorum bunu bakın. En çok içinizi bilmesi gereken insanlar bile herkesten yabancıymışcasına davranınca, gerçekten yabancısı mı olduğunuzu düşünüyordunuz kalbinizin.. Kabullenmek büyük lüks, kabullenin derim her zaman. İşte bazen böyle zor biraz. Sesim düğümlendi, söyleyecek ne çok şeyim vardı birikmiş. Buna müsaade etmeyen ise kalbiniz. Kırgınlıklarınızdan öpsün minik kelebekler. İçim sustu, sevinciniz yaşasın şimdi.

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here