İSTASYON

0
79

İstasyon

Yolcular oturmuş treni bekler.
Gidenler pek üzgün, buruk yürekler.
Saat tik tak vurur, güne gün ekler,
Duvarları taştan şu istasyonda.

İnsanı üşütür uzayan raylar.
Çökülür masaya, söylenir çaylar.
Sohbetleri süsler keşkeler vaylar.
Geçilmez telaştan şu istasyonda.

Uzaktan görünür koca bir ışık.
Kimi korkar kaçar kimi alışık.
Ortalık bir anda karmakarışık.
Akıl gider baştan şu istasyonda.

Valizler, çuvallar bir bir alınır.
İşaret verilir, düdük çalınır.
Tren geçer gider mahzun kalınır.
Göz görünmez yaştan şu istasyonda.

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here