ANA

0
124

Ana

Dünyayı bilmezken yanında vardı.
Üşüyüp titresen o seni sardı.
Belki de bilirdi ne sevse kârdı.
Sana bu şiirler az bile ana.

Baltayı bir vursa ateş çakardı.
Kuru nar dalıyla soba yakardı.
Evlat demez bize göz der bakardı.
Çileni çalamaz saz bile ana.

Uzak yakın demez, arar görüşür.
Sevgiyi kardeşe eşit bölüşür.
Kara haber duysa yüreği üşür.
Çözemez buzunu yaz bile ana.

Gün gelir çocuklar yuvadan uçar.
Kalmaz mı analar köşede naçar?
Yine de gönlünde bin çiçek açar.
Kondurmaz balaya toz bile ana.

Özlem Yıldız

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here